postheadericon Każde zaburzenie rozwojowe powstałe w osi środkowej

Jakkolwiek istnieje wiele możliwych powikłań pełnego odżywiania pozajelitowego, w miarę upływu lat i doskonalenia metod prowadzenia powikłania te występują rzadziej i nie stanowią wielkiego niebezpieczeństwa, poza powikłaniami septycznymi. Jednocześnie trudno przecenić wartość tej metody w prowadzeniu chorych po rozległych zabiegach na przewodzie pokarmowym, urazach itp. Szczególną poprawę przyniosło wprowadzenie pełnego odżywiania pozajelitowego w chirurgii noworodka. W ostatnich latach w wielu ośrodkach prowadzi się żywienie pozajelitowe w warunkach domowych ze znakomitymi wynikami (11, 35). Pozwala to na prowadzenie w miarę normalnego trybu życia przez chorych z ciężkimi, przewlekłymi schorzeniami przewodu pokarmowego.

Każde zaburzenie rozwojowe powstałe w osi środkowej grzbietu ciała nazywamy dysraiią. Może ono obejmować tkanki pochodne trzech listków zarodkowych: ekto-, endo- i mczodermy. Zmiany związane z układem nerwowym stanowią najważniejszy dział dysrafli. Powstają one głównie na skutek nie dokonanego zamknięcia pierwotnej, neuroektodermalnej cewy nerwowej oraz rozszczepienia struny grzbietowej.

Zgodnie z tradycją i doświadczeniem klinicznym rozpatrzono w jednym rozdziale przepukliny oponowe oraz oponowo-mózgowe, zespoły rozszczepionej struny grzbietowej oraz tarń dwudzielną i przepukliny oponowe i oponowo-rdzeniowe. Końcową część rozdziału poświęcono omówieniu wodogłowia oraz neurogennego pęcherza moczowego i kanału odbytniczo-odbytowego.

Leave a Reply