postheadericon Podjęcie właściwego leczenia zapalenia płuc

Podjęcie właściwego leczenia wymaga wyizolowania prątka i określenia jego lekoopomości. Klasyczne metody hodowli na podłożu Loewensteina-Jense- na wymagają 3-8-tygodniowego czasu inkubacji i są w zawiązku z tym mało przydatne w diagnostyce chorych na AIDS. Aktualnie najczęściej korzysta się z tzw. szybkich testów diagnostycznych, jakim jest np. system BACTEC, (Bacton Dickinson diagnostic instrumentation system), który umożliwia wzrost prątków nawet w ciągu 7-14 dni (22). Badaniem wysoce swoistym i szybkim jest amplifi- kacja fragmentów DNA charakterystycznych dla prątków gruźlicy (16). W lecze-niu stosuje się klasyczne leki przeciwprątkowe: izoniazyd (3-0-0 mg/dobę), ry- fampicynę (6-0-0 mg/dobę), pirazynamid (15-3-0 mg/kg/dobę), etambutol (15-25 mg/kg/dobę) przez 6-18 miesięcy. Czas leczenia zależy m.in. od stopnia lekow- rażliwości prątków (22). W zapobieganiu stosuje się izoniazyd (3-0-0 mg/dobę) i to zarówno u chorych z dodatnim, jak i ujemnym odczynem tuberkulinowym.

Problemem jest natomiast występienie u chorych zakażonych HIV tzw. gruźlicy opornej na leczenie przeciwprątkowe (MDR-TB – multidrug-resistant TB). Ta postać gruźlicy jest często uogólniona, spotykana u chorych hospitalizowanych, a w 8-0 % śmiertelna (21). Przed podjęciem leczenia konieczne jest dokładne określenie lekoopomości prątków. Zalecane jest podawanie co najmniej trzech leków przeciwprątkowych, z uwzględnieniem pochodnych chinolonów, przez 12-24 miesiące (22). Prewencja izoniazydem nie zapobiega niestety MDR-TB. U chorych, którzy przebyli MDR-TB, poleca się przewlekłe podawanie pirazynamidu (25-3-0 mg dziennie) w połączeniu z pochodną chinolonu. Nie stosuje się szczepienia BCG ze względu na powikłania ogólnoustrojowe, występujące po iniekcji u osób zakażonych HIV.

Leave a Reply