postheadericon Środki uspokajające

-1-0,15 mg/kg m.c. lub rzadziej stosowane pochodne kwasu barbiturowego oraz chloropromazyna 3) przeciwbólowe, morfina 0,1-0,2 mg/kg m.c., petydyna (Dolantina, Dolargan)

Podział ten, upraszczający zagadnienie, nie jest wyraźny, gdyż większość leków wywiera łączne wielokierunkowe działanie. Stosując je w odpowiednich połączeniach wykorzystuje się ich synergizm i uwzględnia ewentualny antagonizm. Niezależnie od zasadniczego zamierzonego działania każdy ze stosowanych w premedykacji leków daje różne objawy działania ubocznego. Niektóre z tych objawów są korzystne w połączeniu z innymi lekami, niektóre jednak ograniczają wykorzystanie ich pełnego działania i wymagają uwzględnienia w ustalaniu wskazań i przeciwwskazań oraz dawkowania, np. atropina poprzez działanie parasympatykolityczne zmniejsza wydzielanie w drogach oddechowych i przewodzie pokarmowym, co jest szczególnie korzystne u dzieci najmłodszych. Zapobiega niekorzystnym odruchom podczas laryngoskopii i intubacji. Jest niezbędna przed anestezją z użyciem halotanu i sultsa- metonium, zapobiega bradykardii, która może wystąpić w czasie ich stosowania. Niekorzystnymi objawami działania atropiny są: znaczne przyspieszenie czynności serca, zmniejszenie wydzielania potu i wzrost temperatury ciała. Przyspieszenie przemiany materii prowadzi do wzrostu zapotrzebowania na tlen. Dawki atropiny należy zmniejszyć w przypadku podwyższonej temperatury ciała oraz w przypadku

wzrostu temperatury otoczenia. Podana z morfina może zapobiegać objawom wynikającym z pobudzania ośrodka nerwu błędnego i ośrodka wymiotnego.

Środki uspokajające, diazepam lub prometazyna, potęgują działanie przeciwbólowe i uspokajające petydyny. Diazepam jako silnie działający przeciwdrgawkowo jest wskazany u dzieci z padaczką. Przeciwhistaminowe działanie prometazyny należy wykorzystać u dzieci z wywiadem alergicznym, np. z astmą oskrzelową. Leki premedylcacyjne powinny być podawane godzinę przed planowaną operacją. Dzieci w stanie ciężkim są premedykowane dożylnie bezpośrednio przed rozpoczęciem anestezji.

Większość założonych celów premedykacji osiąga się stosowaniem leków o pewnym i dającym się przewidzieć działaniu, które muszą być zgodne ze stosowanymi w dalszym ciągu środkami anestetycznymi. Jednocześnie jednak należy przewidywać czas działania tych leków, podanych w łącznych zestawieniach kilku preparatów. Dlatego też operacja i początek anestezji muszą być dostosowane do czasu podanej premedykacji. Wymaga to odpowiedniego w czasie planowania zabiegów i ścisłego przestrzegania ich rozpoczynania. Objawy uboczne leków stosowanych w premedykacji, wpływające na czynność krążenia, oddychania oraz opóźniony powrót świadomości, wymagają dokładnego przestrzegania zasad ich stosowania oraz odpowiedniego nadzoru.

Leave a Reply