postheadericon Uraz i choroba

Zapewnienie prawidłowego odżywiania ma szczególne znaczenie dla szybko rozwijającego się organizmu dziecka. U dorosłego podaż substancji odżywczych ma zapobiec powstaniu ujemnego bilansu azotowego, u dziecka natomiast niezbędne jest również pokrycie potrzeb energetycznych związanych ze wzrostem organizmu i zwiększaniem masy ciała. Potrzeby te są odwrotnie proporcjonalne do wieku dziecka. W przeliczeniu na 1 kg masy ciała zapotrzebowanie białkowe i energetyczne noworodka jest trzykrotnie większe niż człowieka dorosłego. W związku z tym nawet krótkotrwałe głodzenie noworodka lub niemowlęcia doprowadza do wyniszczenia i poważnych zaburzeń metabolicznych. Wynika to z niewielkich rezerw energetycznych dziecka, przy jednoczesnej szybkiej przemianie materii.

Uraz i choroba wymagająca interwencji chirurgicznej w znacznym stopniu zwiększają zapotrzebowanie organizmu dziecka na białko i energię, niezbędne do podtrzymania wzrostu i procesów naprawy w okresie pooperacyjnym. Najlepszą drogą dostarczania składników odżywczych jest przewód pokarmowy. W przypadku, gdy choroba lub przebieg zabiegu chirurgicznego uniemożliwiają podaż doustną pokarmów w odpowiedniej ilości i jakości, konieczne jest pokrycie zapotrzebowania przez pełne odżywianie pozajelitowe. Jest to rozbudowany system zaspokajania potrzeb odżywczych ustroju drogą dożylną. Metoda ta ma obecnie zasadnicze znaczenie w prowadzeniu ciężko chorych noworodków, niemowląt i dzieci.

Do czasu opracowania sposobów odżywiania drogą dożylną wielu chorych z możliwymi do wyleczenia schorzeniami umierało na skutek przedłużającego się okresu głodzenia. Prapoczątlców odżywiania dożylnego można poszukać w XVII w., kiedy to sir Christopher Wrenn, budowniczy Katedry Św. Pawła w Londynie (1656), przetoczył piwo i wino do żyły psa. posługując się piórem gęsim połączonym z pęcherzem świńskim (7). Claude Bernard (1843) przetaczał dożylnie zwierzętom roztwory cukru, białka jaja, mleka i inne płyny odżywcze, z różnymi skutkami (7). A. Menzel i H. Perco z Wiednia (1869) zastosowali po raz pierwszy podskórne wstrzyknięcia mleka, tłuszczu i oleju kamforowego u pacjenta z chorobą Pottsa. W czasie epidemii cholery w 1873 r. kanadyjczyk E. Hodder z dobiym wynikiem przetoczył dożylnie świeże mleko trzem pacjentom. Inni autorzy w tym samym czasie również próbowali podawać mleko dożylnie, ale z powodu licznych powikłań metoda ta została zarzucona.

Leave a Reply