postheadericon Z czasem trwania hospitalizacji

Z tych względów bardzo ważne jest poprawne różnicowanie w niepewnych przypadkach. Należy uwzględnić przede wszystkim zespół niewydolności oddechowej dorosłych (ARDS), przewlekłe procesy zapalne w tkance płucnej (sarkoido- za, włóknienie), niewydolność układu krążenia, zatorowość płucną i gruźlicę.

Z czasem trwania hospitalizacji wiążą się propozycje podziału zapaleń płuc wewnątrzszpitalnych na grupy odmienne etiologicznie. Wyróżnia się więc zapalenie wczesne lub pierwotne endogenne, do rozwoju którego dochodzi przed upływem 4 dni hospitalizacji i które jest zwykle wywołane typową florą pozaszpitalną, oraz zapalenie późne lub wtórne endogenne, pojawiające się po upływie 4 dni, a wywołane przez florę wewnątrzszpitalną, która kolonizuje górne drogi oddechowe. Niektórzy dodają jeszcze trzecią postać – zapalenie egzogenne, związane ze stosowaniem niezdekontaminowanej dobrze aparatury oddechowej. Ta ostatnia grupa odpowiada kategorii VAP (15,18). Klasyfikaq’a taka w dużym stopniu pomaga przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych, gdyż sugeruje rodzaj potenqalnych patogenów, a co za tym idzie – dobór antybiotykoterapii.

NP w odróżnieniu od CAP ma zwykle cięższy przebieg oraz poważniejsze rokowanie ze względu na wysoką śmiertelność, sięgającą 4-0-5-0 %. Określono niezależne czynniki zagrożenia zgonem. Należą do nich: podeszły wiek, choroba towarzysząca sama grożąca zgonem, patogen oporny na większość antybiotyków oraz, przede wszystkim, niewłaściwa antybiotykoterapia.

Biorąc pod uwagę znaczą zachorowalność, wysoką śmiertelność i znaczne koszty leczenia szpitalnych zapaleń płuc, należy położyć szczególny nacisk na ich prewencję, co jest w dużym stopniu możliwe, jeżeli pamięta się o patomechanizmie ich powstawania.

Leave a Reply